[百十七] 107 (hjaku dziuu śići)
Długo przed przylotem na Nippon usłyszeliśmy nazwę miejscowości “Nikko”. Wiedzieliśmy, że nie będzie łatwo się tam dostać transportem miejskim i właśnie w tamtym dokładnie momencie postanowiliśmy, że wynajmiemy kamper w celu optymalizacji naszego czasu (niekoniecznie współgrało to z optymalizacją naszego budżetu). Nikko, to jedno z niewielu miejsc, o których wiedzieliśmy, że ktoś z naszych znajomych tam był i mogliśmy się podzielić wrażeniami (pozdro Zbyszek!) i zdjęciami które były robione w totalnie innej porze roku. Jak się domyślacie, miejsce wyglądało całkowicie inaczej.
Nigdy nie mów kekkō, póki nie zobaczysz Nikkō
To popularne japońskie powiedzenie obiecuje, że Nikko zredefiniuje twoje rozumienie słowa „niesamowity”. Te słowa znajdują poparcie w statystykach – Nikko, to jedno z najchętniej odwiedzanych przez turystów miejsc. Zarówno teraz, jak i w przeszłości – przede wszystkim w okresie Edo (chociaż wtedy to za dużo zagranicznych turystów nie widywali).
Znajdują się tutaj 3 świątynie, które zostały wpisane na listę UNESCO i były one celem corocznej pielgrzymki Edo(ńskich) wojsk zwane „procesją tysiąca wojowników”. To znaczy wojowie je odwiedzali długo zanim komitet UNESCO czy rankingi National Geographic uznali, że jest tego warte. Obecnie celebracje mają miejsce podczas wiosennych i jesiennych festiwali (chociaż już bez przejścia wojsk dawną trasą Nikkō Kaidō – bardzo popularną Aleją Cedrową).
TravelTip: festiwale odbywają się 17. i 18. maja oraz 17. października, więc warto wziąć to pod uwagę podczas planowania odwiedzin.
Samo, Nikkō (日光市 Nikkō-shi) – jest miastem w prefekturze Tochigi i rozciąga się wzdłuż Parku Narodowego o tej samej nazwie, zatem jeśli chce się dojechać do centrum, to należy wskazać dokładne namiary GPS. Nas nawigacja doprowadziła do Nikko (w teorii), a ciągle byliśmy oddaleni o około 40 minut drogi od świątyni.
Ale wracając do świątyni – skupimy się na kompleksie świątyń: dwa chramy: Nikkō Tōshō-gū i Futarasan-jinja, oraz mauzoleum Taiyū-in z świątynią Rinnō-ji.
My wybraliśmy się do pierwszej wspomnianej świątyni Shinto Nikkō Tōshō-gū (日光東照宮), której budowa rozpoczęła się w 1617 roku. Stanowi ona mauzoleum poświęcone Ieyasu Tokugawie (1543–1616), którego zalicza się w poczet Trzech Wielkich Zjednoczycieli Japonii (TWZJ).
#TravelTip: Na miejscu znajduje się kilka parkingów, te najbliżej świątyni są płatne.
Jedną z pierwszych rzeczy, która rzuca się w oczy, to położenie świątyni – jest jej oddalenie od miasta. Położona na wzgórzu i otoczona bardzo wysokimi drzewami kryptomerii japońskiej, czyli ichniejszym cedrem – tworzącą początek wspominanej, 35-kilometrowej Aleji (wpisanej do księgi rekordów Guinessa jako najdłuższa aleja drzew na świecie). Te ogromne drzewa tworzą wrażenie odcięcia od świata zewnętrznego, co skutecznie wprowadza w „świątynny nastrój”.
Nie będziemy się rozwodzić nad każdą z budowli – wszak od tego są inne portale – przywołamy te, które zwróciły naszą szczególną uwagę.
Dochodząc do meritum sprawy i nawiązując do tytułu wpisu – na scenę wskakują powszechnie znane, memiczne Trzy Małpy – które mają kolejno zasłonięte usta, oczy i uszy. Na pewno trafiliście na wariację tego dzieła w swoim życiu, po prostu nie da się tego nie znać. Warto wiedzieć, że jest to fragment buddyjskich nauk, który sugeruje interpretację by „nie szukać i nie wytykać błędnych czynów i słów innych ludzi”. Chociaż na zachodzie raczej się widzi to jako ciche przyzwolenie na zło (odwracanie wzroku, nie słuchanie i nie potępianie zła). Co ciekawe w buddyzmie nie ma mowy o małpach, ale japońskie mizaru, kikazaru, iwazaru (見ざる, 聞かざる, 言わざる) oznaczające „nie widzieć, nie słyszeć, nie mówić” ma swój przyrostek „nie”, który brzmi jak inne –zaru, jako dźwięczna forma saru 猿, czyli właśnie małpy.
Gdy tylko wskazaliśmy dzieciom tę płaskorzeźbę, zaczęły one (nomen-omen) małpować to co widzą, czego efektem jest zdjęcie poniżej.
To już któryś raz jak trafiliśmy na ten motyw w podróży (wcześniej w Singapurze), zatem starsza trójka wiedziała jak ma nam się ustawić do zdjęcia. Chociaż trwały przepychanki kto ma prezentować którą małpę.
Przyznać się, kto wiedział, że początek memów ma japońskie korzenie?
Innym, słynnym elementem kompleksu jest bogato zdobiona złotem brama Yōmei-mon (Brama Światła Słonecznego), z którą wiąże się kolejna ciekawostką: jedna z podtrzymujących ją kolumn jest do góry nogą/podstawą. Wynika to z przekonania, że we wszelakich działaniach, po osiągnięciu punktu doskonałości (zakończenie), jedyną dalszą drogą jest pogorszenie się tego stanu. Dlatego twórcy nie chcieli aby brama była skończona – nigdy nie osiągnąwszy doskonałości nie będzie mogła uczestniczyć w procesie degradacji i upadku. Takie to spryciule!
Podążaliśmy zatem ścieżką w głąb świątyni, mijając po drodze wiele artefaktów – jak chociażby latarnie, których na całym terenie jest około 120, w tym 2 z żelaza importowanego z Portugalii – niby zamknięcie na inne kraje, a wymiana towarowa jakoś miała miejsce… Kto oglądał „Shoguna” ten zna co najmniej jednego portugalczyka który tam dopłynął. Przechodząc przez wspomnianą wcześniej bramę, widzieliśmy między innymi wielkich, kamiennych strażników Niō 仁王 z czego jedna z postaci ma otwarte usta, zaś druga będzie miała je zamknięte (klasyczny symbol początku i końca).
Jednak ze stworów, które najbardziej się nam rzucały w oczy był Kirin, określany w polskiej nomenklaturze jako Qilin, a powszechnie określany chińskim jednorożcem (bo pochodzi z chińskiej mitologii), mimo iż najczęściej występuje w wariancie dwurożnym. To stwór z głową smoka, rogami jelenia, łuskami ryby, kopytami wołu i ogonem lwa. W dawnych Chinach, po przywiezieniu na cesarski dwór żyraf ludzie uznali, że to właśnie Kirimy – więc stwory te są także określane mianem żyrafy.
Mitologia, mitologią, a ktokolwiek wyszedł kiedyś poza własne podwórko piwne, musiał mieć przed oczyma etykietę z tym właśnie potworem – ponieważ jest to również nazwa najpopularniejszej, japońskiej marki piwa.
Przypuszczamy jednak, że w odwiedzanej świątyni, obecność Kirimów podyktowana była wierzeniom, że objawia się on w miejscach, gdzie ludzie żyli uczciwie i w harmonii. Chociaż w kompleksie widzieliśmy też całe beczki wyżej wspomnianego piwa, jak widać kler niezależnie od kontynentu spożywa alkohol.
Następnie przechodzi się przez bramę z rzeźbą śpiącego kota Nemuri-neko (眠り猫) – kolejny z istotnych szczegółów. Został on stworzony przez Hidari Jingorō (左甚五郎), który poświęcił się studiowaniu kotów przez osiem miesięcy, by stworzyć jak najbardziej realistyczne odtworzenie tego zwierzęcia. A przy okazji rzeźbienie zwierząt nabrało w Japonii nowego kierunku – co znalazło ujście szczególnie w ceramice, zaś nemuri neko stał się narodowym skarbem Japonii – i ulubionym fragmentem całej nikkońskej wyprawy dla Aurory.
Zwiedzanie świątyni kończy grobowiec Ieyasu, do którego prowadzi sporo schodów, więc wózkiem tam raczej nie wjedzie, za to jak nóżki się pięknie mogą zmęczyć (co jest naszym dziennym celem dziecięcym).
Temat wózka rozwiązaliśmy, jak to zazwyczaj robimy – porzuciliśmy go przy wejściu i zawierzyliśmy bóstwom opiekę nad nim. Tym razem nie mieliśmy problemu małpich kradziejów, więc niechaj to będzie naszą nieformalną wskazówką, za którą w ogóle nie bierzemy odpowiedzialności!
#TravelTip: Jedyne toalety są przy wejściu do kompleksu – dużo wracania przy pilniejszych sprawach!
Śnieg, jezioro, szkło i małpy
Nikko jest terenem pół-górzystym (przylega do jednego z parków narodowych) zatem temperatura jest zdecydowanie niższa niż w Tokio. Sakkura dopiero nieśmiało wkraczała w te rejony (2 tygodnie później niż w stolicy). Nazajutrz po zwiedzaniu świątyni mieliśmy bardzo ambitny plan ułożony pod dzieci (ileż można oglądać świątynie?). Miało być coś dla młodych (ale i dla nas) – zaplanowaliśmy ekscytującą atrakcję. Uprzedzając wydarzenia – nic tego dnia nie wyszło.
Zaplanowaliśmy sobie bardzo fajną wyprawę, mniej niż 5 km spaceru, dookoła jeziora, zasadniczo na płasko ale w otoczeniu gór, pętla z pięknymi widokami. Gdy dotarliśmy na miejsce, okazało się, że wejście na ścieżkę jest całkowicie zablokowane na czas zimowy (niezależnie od ilości białego puchu). Rozglądaliśmy się za śniegiem, ale żadnego nie wypatrzyliśmy, więc trochę nas ta sytuacja zirytowała – ale rozumiemy, być może strażnik lasu jeszcze nie obudził się ze snu zimowego?
Pokręciliśmy się chwilkę po okolicy i zdecydowaliśmy, że ruszymy w kierunku pobliskiego, największego jeziora Chūzenji – tym bardziej, że mapy geocachingu sugerowały całkiem obiecujący połów.
W tak zwanym międzyczasie (jadąc kamperem) na trasie natrafiliśmy na ślady winowajcy zamknięcia ścieżek – na śnieg! Zobaczyliśmy go na górskiej serpentynie i od razu serca nam zadrżały, zatem bez wahania zjechałem na punkt widokowy. To był nasz pierwszy śnieg, który widzieliśmy od roku, a jednocześnie był to jedyny śnieg, który doświadczyliśmy podczas naszej całej podróży. Dzieci wpadły w amok, zorganizowały bitwę na (dość zamarznięte) śnieżki. Jakby tego było mało, był to pierwszy śnieg, który doświadczała świadom(sz)a Tamara! Tak dużo, w tak małej kupce resztek szarego puchu przy drodze…
Podjęliśmy kolejną próbę małego spacerku, po terenach bezpośrednio przylegających do miasta, zasadniczo wyglądało to jak park leśny. Ale każde wejście na szlak także było zamknięte wraz z informacją: „na czas zimy, szlaki są zamknięte”. A dzieci już miały naszykowane patyki do nordic-walkingowania po trasie (jak my to określamy – weszły w tryb Hobbita-podczas-przygody).
Dwa pomysły nie wypaliły ale zostało nam jeszcze jeden! Przed nami rozpościerało się jezioro i spore plany z nim związane. Plaża była kamienista, woda zimna, a dzieci głośne. My jednak planowaliśmy wejść do środka – wszak morsowanie nam nie straszne, a od roku nie było okazji! Ale i ten pomysł spalił na panewce Niestety, okazało się to być najwyraźniej jedynym miejscem w całym kraju, gdzie są śmieci! A dokładniej to ogrom kawałków szkła, które wyścielały kamieniste dno, my zaś w naszym planowaniu ubrań, które musimy wziąć na cały rok dla sześcioosobowej rodziny – miejsca na buty do wody już się nie znalazło… Ze smutkiem zrezygnowaliśmy z pomysłu, ja zaś wybrałem się na krótką przebieżkę wzdłuż brzegu. Był to mój pierwszy bieg od czasu wypadku w Indiach który wykluczył mnie z aktywności fizycznej na kilka tygodni. Pełnego kółeczka nie zrobiłem – jak na ten czas był to zbyt duży kilometraż (25km), a czas miałem limitowany. Ruszyłem więc szlakiem kilku keszy – których nie znalazłem, ale za to natrafiłem na odpoczywające małpiszony. Po naszych dotychczasowych doświadczenia z tymi stworami, zdecydowałem jedynie poobserwować je w odległości i liczyć na to, że będą równie kulturalni jak ich miejscowi krewni homo sapiens sapiens japonis i nie ruszą za mną w pościg. Nie ruszyły, to im trzeba oddać ale może po prostu udawały, że nas nie widzą, nie słyszą (i nie mówią).
I tyle
Powróciłem z wybiegania, by zastać dzieci budujące Mur Chiński (ponad pół roku po tym jak go zwiedzaliśm!) z ogromnych głazów. Wtedy Makary udowodnił, że ma najwięcej krzepy ze wszystkich dzieci – a już na pewno potrafi podnieść największą ilość kilogramów w stosunku do masy ciała. Aurora zarządzała budową, zaś Tamara się wygodnie ułożyła i wsłuchiwała się w odgłosy natury. Baltazar tylko narzekał jeśli coś było źle ułożone. Mimo młodego wieku i totalnie instynktownie zaprezentowali nam przekrój polskich robotników na budowie.
Dodaj komentarz